Aktualnie w ofercie:
72 hoteli 541 ofert
Wypoczynek w siodle z Manor House
Muzykalia Staniszowskie
1
2

Historia Pałacu Alexandrów na Dolnym Śląsku

Schloss Romberg/Pałac w Samotworze: początek klasycyzmu w architekturze na Dolnym Śląsku

Za datę narodzin pałacu można uznać rok 1776, kiedy to Freiherr Gottlob von Sauerma nabył mienie w miejscowości Romberg (obecnie Samotwór) położonej około 16 kilometrów na zachód od Wrocławia. Na zakupionym terenie, na jednym ze wzniesień znajdujących się przy rzece Bystrzycy, zlecił wybudowanie pałacu. Prace budowlane zostały przeprowadzone na podstawie projektu oraz pod nadzorem znanego architekta Carla Gottharda Langhansa (m.in. architekt Bramy Brandenburskiej w Berlinie) i trwały wraz z wystawnym wykończeniem wnętrz (warsztat wrocławskiego rzeźbiarza i sztukatora Johanna Petera Echtlera) do roku 1781.

W 1846 roku kolejny właściciel pałacu - graf Zedlitz-Trützschler von Falkenstein - sprzedał go Juliusowi Freiherr von Richthofen. W rodzinie von Richtofen pałac Romberg pozostawał przez trzy pokolenia, aż do roku 1920 r. W latach 1919/1920 pałac został przebudowany przez wrocławskiego architekta Ericha Graua. Do 1945r. Pałac był własnością rodziny Jesdinskich. Po II Wojnie Światowej stał się zaś częścią Wrocławskiej Akademii Rolniczej.

W roku 1995 pałac wystawiono na sprzedaż i choć w roku następnym został zakupiony przez osobę prywatną, to jednak przez następne 11 lat stał pusty, bez dokonania żadnych prac remontowych. Dopiero w 2007 pałac został nabyty przez polsko-niemieckie małżeństwo Aleksandrę i Alexandera Watin (z stąd pochodzi nazwa Pałac Alexandrów), którzy podjęli się zadania przekształcenia go w obiekt hotelarsko-gastronomiczno-konferencyjny przy jednoczesnym zachowaniu jego zabytkowego charakteru.

Willa suburbana

Pałac w Samotworze został zaprojektowany przez Langhansa jako wszechstronna, wolnostojąca willa typu suburbana, co stanowiło przeciwieństwo do projektowanych przez niego pałaców miejskich.

Urocza lokalizacja w idyllicznym terenie nad rzeką, na wzniesieniu w stosunku do niżej położonego folwarku, przypomina wzór zabudowy stosowany w Wenecji. Langhans stworzył kubistyczny obiekt, który wznosi się na wysokość trzech pięter nad prostokątną powierzchnią o wymiarze 25 x 18 metrów. Cztery kolumny na wysoko zbudowanym tarasie podkreślone są przez wielkie okna wbudowane w lekkie wnęki.

Tła nad oknami udekorowane są strukturalnymi obrazami przedstawiającymi owoce oraz liście. Nad piętrem z mniejszymi oknami kształtuje się spadzisty na wszystkie strony dach mansardowy. Centralna część frontowa pałacu wychodząca na folwark oraz na ogród przy rzece, mają wyjątkowy charakter dzięki palladianistycznym kolumnom. Odpowiadają one wzorowi bazyliki w Vicenza. Cztery kolumny stoją we wnęce po obu stronach wejścia do pałacu. Zabudowa nad kolumnami jest zaokrąglona pośrodku, zaś nad nimi widnieją klasyczne okrągłe okna.

W przeciwieństwie do pierwotnych wzorów, trójkątna zabudowa nad kolumnami kształtuje górne zakończenie, na którym zamieszczony został herb rodu von Zedlitz-Trütschler. Szerokie schody prowadzą do wejścia głównego na parterze. Przez przestronną halę wejściową przechodzi się do sali położonej przy części ogrodowej. Jej owalny kształt na podstawie prostokątnej wraz z owalnym sufitem należy do ulubionego przez Langhansa stylu zabudowy wewnętrznej stosowanej w pałacach, kościołach oraz teatrach. Styl zastosowany w pałacu w Samotworze przyczynił się ostatecznie do nadejścia epoki klasycyzmu w jego dziełach.



Źródła:
Pałac Alexandrów
Friedhelm Grundmann: "Carl Gotthard Langhans, Lebensbild und Architektenführer", Bergstadtverlag
Jerzy Krzysztof Kos: "Carl Gotthard Langhans, Architekt z Kamiennej Góry"

...................................................................................................................................................................


Więcej o ofercie Pałacu - Pałac Alexandrów - zobacz »